Friday, 6 January 2017

ಶುಭಕೋರೋಣ ಬಾ ಗೆಳತೀ..

     ನನ್ನದೊಂದು ಆಸೆ ಗೆಳತಿ, ಪ್ರತಿ ಮುಂಜಾನೆ ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ಉದಯಿಸುವ ರವಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ ಕೋರಬೇಕು, ನೀನು ಮದುವಣಗಿತ್ತಿಯಂತೆ ಸಿದ್ದಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ ತುಸುನಗುವಲಿ ಕರೆದರೆ ಸಾಕು ನಾ ಬರುವೆ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೇ, ಪ್ರೀತಿಯ ಹಂದರದಲ್ಲಿ ನಗುತಾ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಉದಯಿಸುವ ರವಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ ಕೋರೋಣ, ಕೈ ಆಗಷ್ಟೇ ಅರಳಿದ ಒಂದೆರಡು ಹೂಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿರೋಣ ಸಾಕು, ಅವನಿಂದ ಬರುವ ಹೊನ್ನಿನ ಕದಿರು ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಮೊಗದ ಮೇಲೆ ಪಳಿಸಲಿ, ಆತನ ಹಿತದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನದ ಬೆಸುಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲಿ, ರವಿ ಕಿರಣಗಳು ಬೆಳ್ಳಿತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವವರೆಗೂ ನಾವಿಬ್ಬರು ಮುಂಜಾನೆಯ ಸೊಬಗಲ್ಲಿ ನಲಿಯೋಣ, ಆಗಲಷ್ಟೇ ಅರಳಿ ನಗುವ ಕುಸುಮಗಳಿಗೂ ತುಸು ನಾಚಿಸೋಣ, ಅರಳಿ ನಗುವ ಹೂಗಳ ನಡುವೆ ನಾನು ನೀನು ಕೈಹಿಡಿದು ಸಾಗೋಣ, ಪಿಸುಮಾತುಗಳು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೇ ವಿನಿಮಯವಾಗುತಿರಲಿ, ಸುಳಿದಾಡುವ ತಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಲಿವ ಕುಸುಮವೊಂದನ್ನು ತಂದು ನಿನ್ನ ಮುಡಿಯ ಮೇಲಿಡಬೇಕು ನಾನು ನಿತ್ಯ, ನೀ ನಗುತ ಆ ಘಳಿಗೆಯಲಿ ಸವಿ ಮುತ್ತೊಂದನ್ನು ನೀಡಬೇಕು, ಮೆತ್ತನೇ ಮೆತ್ತನೇ ನೀ ಹೂಬನದ ಹೂಗಳನು ನೇವರಿಸುತಾ ನಲಿಯಬೇಕು, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೌಂದರ್ಯದ ಕದನ ನೀ ನಡೆಸಬೇಕು, ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡುತಾ ನನ್ನ ಮನ ನೀ ರಮಿಸಬೇಕು. ಹಸಿರೆಲೆಯ ಮೇಲೆ, ಹೂಗರಿಯ ಮೇಲೆ ನಗುವ ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳನ್ನು ನಾನು ತಂದು ನಿನ್ನ ಮೊಗವ ನೇವರಿಸಬೇಕು, ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳಲಿ ನಾನೂ ನೀನು ಎರಚಾಟವಾಡಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಸಂತಸವನ್ನು ಕಂಡು ಕೆಂಪಾದ ರವಿಯ ಮೊಗವು ಇನ್ನೂ ಕೆಂಪಾಗಲಿ ಎನ್ನಬೇಕು, ಮುಂಜಾನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದಾಗಿ ಒಲವಗಾಥೆಯ ಗುನುಗುತಾ ಮೈಲುದ್ದ ಸಾಗಬೇಕು, ನೀ ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಗೆಳತಿ ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ರಮಿಸುತಾ ನಡೆಸಬೇಕು, ಸಾಗುವ ಪ್ರತಿ ಘಳಿಗೆಯು ನಿನ್ನ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದ ನನ್ನೆದೆಯ ಲಾಲಿಸಬೇಕು, ನೀ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಗುವ ನೈದಿಲೆಯಂತೆ ನಗುತಾ, ಒನಪು ನಗುವು ಚೆಲ್ಲುತಾ ಸಾಗಬೇಕು, ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬೇಕು ನನ್ನ ಮನವನ್ನೂ...

     ಮುಂಜಾನೆ ತಂಗಾಳಿಗೆ ಕುಣಿವ ನಿನ್ನ ಮುಂಗುರುಳು ನನ್ನನೇ ಬಾ ಎನ್ನಬೇಕು, ಆ ಕುಣಿವ ಮುಂಗುರುಳು ಕರೆಗೆ ನಾ ಓಡೋಡಿ ಬರಬೇಕು, ನಲಿವ ಹೂಗರಿಯೊಂದನ್ನು ಮುಂಜಾನೆಯ ಸೊಬಗಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಒಲವಗಾಥೆಯ ಪದಗಳು ನಾ ನಿತ್ಯ ನಿನಗಾಗಿ ಗುನುಗಬೇಕು, ನೀನು ನಿತ್ಯ ಹೊಸತರಂತೆ ಆಲಿಸಬೇಕು, ನಿತ್ಯ ನಾವು ಹೊಸತರಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸಬೇಕು, ಪ್ರತಿ ಮುಂಜಾನೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೊಸತನ ಉದಯಿಸಬೇಕು, ಮನದ ಉಲ್ಲಾಸ ಹೆಚ್ಚಬೇಕು, ಒಲವ ಉಲ್ಲಾಸವು ಒಲವ ಹೊನಲಾಗಿ ಹರಿಯಬೇಕು, ನಾನು ನೀನು ನಗುತಾ ಒಲವ ಹೊನಲಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ನಗಬೇಕು, ಮೈ ಮನ ತಣಿಯಬೇಕು. ದಿನವಿಡೀ ನೋವು ಬವಣೆಗಳನ್ನು ಮುಂಜಾನೆಯ ಸವಿ ಘಳಿಗೆಯ ಹಿತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಹಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗಬೇಕು. ದಿನವು ಕ್ಷಣದಂತೆ ಕರಗಬೇಕು. ಪ್ರೀತಿಯ ಹಂದರವು ನಮ್ಮನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ಉದಯಿಸುವ ರವಿಯು ಜಗವೆಲ್ಲಾ ಬೆಳಗಿದಂತೆ ನಿತ್ಯ ನಮ್ಮೊಲವ ದೀವಟಿಗೆ ಇಂಧನವನ್ನು ತುಂಬಬೇಕು, ಪ್ರೀತಿಯ ಚಿಲುಮೆಯಂತೆ ಅವನು ನಮಗೆ ಉಲ್ಲಾಸನಾಗಿ ಹರಸಬೇಕು. ಒಲವೋಲ್ಲಾಸದ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ನಲಿಯುತಾ, ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜು ಕವಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನೀನು ಜಗದ ಯಾರ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ಹರಟೆಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಬೇಕು. ಸಾಗುವ ದಾರಿಯು ಪ್ರಿತಿ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹದ ಪ್ರೇಮವಾಗಿರಲಿ, ಅದುವು ನಿತ್ಯ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಸವಿಯಾಗಿರಲಿ, ಮತ್ತು ಎಂದಿಗೂ ಬೇಸರವೆನಿಸದ ಪಯಾಣವಾಗಲಿ, ಮಧುರ ಪಥವು ಎಂದಿಗೂ ಚಿರಾಯುವಾಗಿರಲಿ..ಮೂಡಣದಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ರವಿಯು ನಮ್ಮೊಲವಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿರಲಿ..ನಾವಿಬ್ಬರೂ ದಿನವೂ ಆತನನ್ನು ಶುಭಕೋರಿ ಸ್ವಾಗತಿಸುವುದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯುವುದೂ ಬೇಡ ಗೆಳತೀ.. 
ಶುಭಕೋರುವುದು ಸಾಗಲಿ ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನುದ್ದಕೂ. ನಮ್ಮ ಒಲವ ಪಥದುದ್ದಕೂ..

       ರಾಮಚಂದ್ರ ಸಾಗರ್

Thursday, 5 January 2017

ಲಾಲಿಸುತಿದೆ ಮನ ಅವನನೂ...

     ಅಂದು ನಾ ನಡೆವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಹನಿಗಳು ಒಂದೊಂದೇ ಉದುರುತ್ತಿದ್ದವು, ಗಾಳಿಯು ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸಲು ಆರಂಭಿಸಿತು, ಬೇಗನೇ ಮನೆಯೆಡೆ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದವು, ಬಾನೆಡೆ ನಾ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದೆ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕರಿಮೋಡಗಳು, ಕಾರ್ಗಾಲದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ರವಿಗೇಗೆ ಅವರಸರವೋ ಎಷ್ಟು ಬೇಗನೇ ಮರೆಯಾದನೋ ಎಂದು ದುಗುಡದ ಮನದಲ್ಲಿ ನಾ ತುಸು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಈ ದಾವಂತದಲ್ಲಿ ಹಾರಿದ ನನ್ನ ದುಪಟ್ಟಾ ತೂರಿ ಹೋಯಿತು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಹು ದೂರ ತೂರಿ ಹೋಯಿತು, ಮನದ ದುಗುಡ ಇನ್ನಷ್ಟು ಏರಿತು, ಆತಂಕದ ಎಲ್ಲೆಯು ಮೀರಿತು, ಓಡುವ ದುಪಟ್ಟಾ ಹಿಡಿಯಲು ನಾ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಗಿಡದ ಮೇಲೆ ಕೂತು ನಗುವ ದುಪಟ್ಟಾ ಹಿಡಿಯಲು ಇನ್ನೇನು ನನ್ನ ಕೈ ಮುಂದಾದಾಗ ಮಾಯಾಜಿಂಕೆಯಂತೆ ಅದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ ಬಿಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅದು ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಮಾಯಾ..ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಎಂದು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಭಯದ ಮನ ಕಾತರಿಸುತಾ, ದುಪಟ್ಟಾ ಅರಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತಿತ್ತು, ಓ ದೇವಾ ಈ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಇದೆಂತಾ ಅವಘಡವಾ ತಂದಿಟ್ಟೆ ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು, ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಆಗಾಗ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗುಡುಗು ಜೊತೆಗೆ ಕಾಣುವ ಮಿಂಚು ಮನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಯ ತುಂಬಿತ್ತು, ಬೇಗನೇ ಮನೆಯೆಡೆ ಸಾಗಲಾರದೇ, ದುಪಟ್ಟ ಕೈಸೇರಲೂ ಇರದೇ, ನಾ ಕಾತರಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಡು ನೀಲಿ ದುಪಟ್ಟಾ ಹಿಡಿದು ಓಡಿ ನನ್ನೆಡೆಯೇ ಬಂದಂತೆ ಎನಿಸಿತು, ಮಿಂಚಿನ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮೂಡಿತು, ಬಂದು ನನ್ನ ಕೈಲಿಟ್ಟಂತೆ ಎನಿಸಿತು, ನೋಡಿದೆ ಹೌದು ಅದೂ ನನ್ನದೇ ದುಪಟ್ಟಾ, ನಾನು ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದುಪಟ್ಟಾ, ಅಯ್ಯೋ ಈ ಗಾಳಿ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರು ಕರುಣಿಸಿದವರೆಂದು ಬೇಗನೇ ಕ್ಷಣ ಕರಗುವುದರೊಳಗಾಗಿ ಮೈಮೇಲೆ ಹೊದ್ದು ನಿಂತೆ, ದುಪಟ್ಟ ಕೊಟ್ಟು ಮೆತ್ತನೇ ನನ್ನೆಡೆಯಿಂದ ಏನನ್ನು ನುಡಿಯದೇ ಹೋಗುವ ಅವನಾರೆಂದು ನೋಡಿದೆ, ಆತನಾರು, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದನೆಂದು ತಡವರಿಸಿದರೂ ದೇವರೇ ನಿನಗೂ ನಾ ಋಣಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ, ಏನೇ ಆದರೂ ನಾ ಕಷ್ಟ ಪಡುವಾಗ ನನ್ನ ದುಪಟ್ಟಾ ಹಿಡಿದು ಕೊಟ್ಟವನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಮನ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೂ ಕೊಂಚ ಹೆದರಿಕೆ ಕಾಡಿತು, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೇಗನೇ ಮನೆ ಸೇರೋಣವೆಂದು ಮತ್ತೆ ಬೇಗನೇ ಸಾಗತೊಡಗಿದೆ, ಆತನು ನಾ ನಡೆವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತುಸು ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಬ್ಬಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನೂ ಅವಸರವಾಗೇ ನಡೆಯುತಿದ್ದೆ, ಸಂಜೆಯೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕತ್ತಲೆಯೆಡೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ರವಿಗೂ ಕಾರ್ಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಲು ಅದೇನು ದಾವಂತವೋ ಎನೋ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮೋಡಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ಇಣುಕುವ ಚಂದಿರನ ಸೊಬಗೇನೋ ಹಿತ, ಕೊಂಚ ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬೆಳಕಾದರೂ ದಾರಿಯಾಗುವುದೇ ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. 

     ಮಳೆಗಾಳಿಯು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಜೋರಾಯಿತು, ಮುಂದೆ ಸಾಗುವುದು ಕಠಿಣವಾಯಿತು, ಎಷ್ಟು ದೂರ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವುದೆಂದು ಅರಿವಾಗದೇ ಮೊದಲೇ ಭಯದಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾ ನಡೆವಾಗ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ತಡವರಿಸುವಾಗ, ಮಳೆಹನಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಗತೊಡಗಿದವು, ಹನಿಗಳ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ನಾನು ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವುದು ಕಠಿಣವೆನಿಸಿತು, ಅದರಲ್ಲಿ ತನುವು ಚಳಿ ಗಾಳಿಯ ಕೊರೆತಕೆ ನಡುಗಲಾರಂಭಿಸಿತು, ನಡುಗುವ ತನುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹೆದರುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮನದಲ್ಲಿ ದಾರಿಬೇಗನೇ ಕ್ರಮಿಸಲೆಂದು ಬೇಡುವುದು ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ತುಸು ದೂರನಡೆಯುತಿದ್ದಂತೆ ಮಳೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಜಾರಿದೇ, ಜೊತೆಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಿದೆ, ಯಾರೋ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಂತೆ ಬಂದು ನಾನು ನೆಲಮುಟ್ಟುವುದರೊಳಗಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಮೇಲೆತ್ತಿದ್ದರು, ಹಾಗೆಯೇ ತುಸುವೂ ವಿರಮಿಸದೇ ಬಡಿಯುತಿದ್ದ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಜೋರಾಯಿತು, ನಡುಗುವ ತನುವು ಒಮ್ಮೆ ಬಿಗಿಯಾಯಿತು, ಆರ್ಭಟದ ಗುಡುಗಿನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಜಿಗದ ಮಿಂಚು ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ನಾ ನೋಡಿದೆ, ನನ್ನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದೆತ್ತಿದವನ ಮೊಗವ, ಅದೂ ಅವನೇ ನನ್ನ ದುಪಟ್ಟಾ ಎತ್ತಿ ಕೊಟ್ಟವನೂ, ನಾನೂ ಕೇಳಿದೆ..ತುಸು ಸಾವರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ..ನನ್ನ ದುಪಟ್ಟಾ ತಂದು ಕೊಟ್ಟವರಲ್ಲವೇ ಎಂದೆ.. ಹೌದು ಎಂದ, ತುಸು ದೂರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋದೆ, ಏನೇನೋ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಮನ ಸಾಗಿತು, ಜೊತೆಗೆ ನಡುಗುವ ತನುವಿನೊಂದಿಗೆ, ಊರು ಸನಿಹವಾಗಿ ಮನೆಯ ಹಾದಿಯು ಹತ್ತಿರವಾದಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆತನಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಧನ್ಯವಾದವೆಂದೆ.. ಆತನೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಮೀರಿಸುವಂತ ನಾಚಿಕೆ ನಂಟಿನವನೇನೋ..ಏನು ಹೆಚ್ಚು ನುಡಿಯದೇ ಬರುವೆಯೆಂದು ನುಡಿದ.. ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ಬಾನೆಡೆ ನೋಡಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ, ಮೆತ್ತನೇ ಚಂದಿರ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ನೀಲಿ ಬೆಳಕನ್ನು ನನ್ನೆಡೆ ತೂರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಈ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ, ದುಪಟ್ಟಾ ಕೊಟ್ಟವನು  ಮಳೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಜಾರಿದಾಗ ಮೇಲಿತ್ತಿದ್ದವನೂ ಮೆತ್ತನೇ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಒಮ್ಮೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಥ್ಯಾಂಕ್ ಕಣ್ರೀ ಎಂದು ಕೂಗಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗಿದೆ, ಆತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ ತುಸು ನಕ್ಕು ನಡೆದ..ಮನೆಗೆ ಬಂದು ತುಸು ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಬಾನೆಡೆ ನೋಡಿದೆ, ಓಡುವ ಮೋಡಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಚಂದಿರ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಮನದಲ್ಲಿ ಮೆತ್ತನೆ ಅವನ ನೆನಪು ಲಾಲಿಸುತಿದೇ..ಏಕೋ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ..ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ..

      ರಾಮಚಂದ್ರ ಸಾಗರ್

Wednesday, 4 January 2017

ಹರಯ ನೀ ಬಂದ ಸಮಯ...

ನಗುವ ಚಂದಿರ ಕವಿತೆ ಬರೆಸುವ ಸಮಯ
ನಗುವ ನೈದಿಲೆ ಒಲವಾಂಕುರಿಸುವ ಸಮಯ
ಒಲವ ಯುಗಾದಿ ಆಗಮಿಸುವ ಸಮಯ
ಒಲವಗಾಥೆಯ ಗುನುಗುವ ಸಮಯ..

ಒಲವ ಹೊನಲು ತುಂಬುವ ಸಮಯ
ಅನುರಾಗದಲೆಗಳು ಬೀಸುವ ಸಮಯ
ಪ್ರಣಯದ ಕನಸು ಕಾಣುವ ಸಮಯ
ಒಲುಮೆ ಓಲಾಟದಲ್ಲಿ ನಲಿವ ಸಮಯ..

ಒಡನೆ ಸಂಗಾತಿಯ ಬೇಡುವ ಸಮಯ
ಒಲವ ಒಸಗೆಯ ಕಾತರಿಸುವ ಸಮಯ
ಒನಪು ನಗುವಿಗೆ ಹಂಬಲಿಸುವ ಸಮಯ
ಒಯ್ಯಾರದ ಜಗವು ಮೂಡುವ ಸಮಯ..

ಒಂಟಿತನವು ಬೇಸರವೆನಿಸುವ ಸಮಯ
ಒಯ್ಯಾರದ ಜಗವು ಅರಳುವ ಸಮಯ
ಒಲವಕಾವ್ಯವು ಪದವಾಗುವ ಸಮಯ
ಒಲವ ರಂಗು ಕಲನವಾಗುವ ಸಮಯ...


 ಒಲವ ಕುಸುಮ ಕಂಪಿಸುವ ಸಮಯ
ಒಲಿದ ಮನಕೆ ಹಾತೊರೆವ ಸಮಯ
ವಿರಹತಾಪ ಅನುಭವಿಸುವ ಸಮಯ
ಹಗಲುಕನಸು ಬೀಳುವ ಸಮಯ..

ಹರಯ ನೀ ಬಂದ ಸಮಯ
ಒಲವ ಜಲಧಿಯು ಉಕ್ಕುವ ಸಮಯ
ಹರಯ ನೀ ಬಂದ ಸಮಯ
ಒಲವ ಹಂದರ ಕಟ್ಟುವ ಸಮಯ...

       ರಾಮಚಂದ್ರ ಸಾಗರ್


Tuesday, 3 January 2017

ನೀ ಕಮಲೀ..

ಬತ್ತದ ಸರೋವರದ ಕಮಲ ನೀನು
ಪ್ರೀತಿ ಸಿಂಚಿಸುವ ಗೆಳತಿ ನೀನು
ಸವಿ ಸಂಭ್ರಮದ ಸಖ್ಯವು ನೀನು
ಬಾಳು ಬೆಳಗುವ ಕಮಲಿ ನೀನು..

ಬಾಳಲಿ ನಿತ್ಯ ಬೆಳಗುವ ದೀವಟಿಗೆಯು
ಒಲವ ಕಾಸಾರದಲಿ ನಲಿವ ಕುಸುಮವು
ಜಗದ ಚೆಲುವ ಆಕಲನವು
ಮನದಾಳದ ಕಮಲಿಯು ನೀನು..

ಮುನಿಸು ರೋಧನ ಕರಗಿಸುವವಳು
ಹಿತರಾಧನೆಯ ಚೆಲ್ಲುವವಳು
ಒಲವ ಕುಸುಮ ತಂದವಳು
ಒಲವಾರಾಧನೆಗೆ ಅರ್ಹಳು ನೀ ಕಮಲೀ..

ಭವ್ಯತೆಯ ಕನಸಿಗೆ ನೂಕಿದವಳು
ನವ್ಯತೆಯ ಭಾವವರಳಿಸಿದವಳು
ಹೃದಯ ಕಮನೀಯಳು
ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸುತ ನಿತ್ಯ ನಲಿವವಳು
ನೀನೇ ನನ್ನ ಮನದಾ ಕಮಲೀ..

ಸವಿಗಾನ ನುಡಿಸುವ ಮಲ್ಲಿಯು
ಒಲವ ಸೋಪಾನದ ಒಡತಿಯು
ಮರೆಯಾಗದೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾದವಳು
ಹೂಮೊಗದ  ಸಿರಿಯು
ನೀನೇ....ಕಮಲೀ...

      ರಾಮಚಂದ್ರ ಸಾಗರ್